Amstel (anno 2007)

Het was nogal regenachtig in Amsterdam, toen wij midweeks diep in de nacht met z’n drieën uit de kroeg stapten. De bierproeverij op een donker hoekje aan de Amsterdamse grachten was als vanouds uit de hand gelopen. Allemaal te diep en te vaak in de vaasjes met het edele gersten nat gekeken. Enfin, de kreukelzone van het psychisch en fysische gesteldheid kwam in zicht, hoogste tijd dus om ons strompelend en giechelend te begeven naar onze gele tank op vier wielen, die ergens aan een brede gracht stond geparkeerd. De Hummer H3 was door een flinke kerstbonus van mijn vriend, enkele weken eerder bij Kroymans aangeschaft. De overeenkomst van teveel zuipen, verklaarde wellicht deze aankoop. Immers, soort zoekt soort… Onze Hummer, was ondanks de slagregens, die de binnenstad teisterden, op 200 meter afstand al herkenbaar. Aha, de gele rots in de branding, grapte mijn andere vriend. Nadat met veel moeite de sleutels met geïntegreerd toetsenbord uit de jaszak werden gevist, kon op afstand het Amerikaanse orgelspel beginnen: de deuren gingen open, de lichten gingen aan en een zwaar motorgeluid maakte zich meester van de nacht. De Hummer stond temidden van tweede en derderangs blik, geparkeerd aan de Amstel, vlakbij de Blauwbrug met breed zicht op het zwarte water. “Doe je natte jas uit, ga lekker liggen en neem een zwoele Cubaanse”, grapte mijn vriend, tevens trotse bestuurder van de Hummer. “Oh, oh,” riep ik, “zal ik even uitstappen om te kijken of er geen taxichauffeurs, drugskoeriers en bakfietsers op dit tijdstip de grachten onveilig maken?”. “Néé, niet nodig, heb een achteruitkijk camera aan boord, wacht maar”.
Via een scherm in de middenconsole, bracht hij camera in stelling. “Shit, ik zie géén flikker, riep hij”. Mijn andere vriend, die onderuitgezakt op de achterbank een Cubaanse trachtte te verhitten, riep gortdroog: “het is pikdonker, lógisch dat alles zwart is. Betaal je nota bene een godsvermogen voor deze bak, en dan ga je bezuinigen op een infrarode camera?” “Jongens, géén geouwehoer”, riep ik, “ik wil hier weg, ik wil naar mijn nest in Bloemendaal, dus ik ga wel op de uitkijk staan!” En zo geschiedde, dat wij om half drie 's nachts eindelijk weg konden rijden! Althans een poging daartoe. Wat gebeurde: terwijl ik buiten stond, om de Hummer de kletsnatte weg op te delegeren, reed mijn vriend mét gierende banden rechtdoor de kade af, en belandde met een gigantische plons in de Amstel. Ik bleef even aan de grond genageld, om dit surrealistische tafereel gade te slaan, maar bedacht mij daarna geen moment, en sprong de Hummer na. Tijdens mijn sprong in het water, kwam de gele Hummer 15 meter verder op als een duikboot weer boven water, en zag al proestend, dat naast mij twee schimmen bezig waren om moeizaam de vrije slag richting de kade te maken. “Leven jullie nog”, riep ik al zwemmend overbodig! Ja, antwoordde een donkere gestalte, maar mijn Hummer niet!” “Gróte eikel…dat jé…bent”, riep mijn andere vriend, intussen naar lucht happend, kwaad. “Waarom…heb jij…de automaat…niet…in de reverse…gezet?”. Het was een ware krachtstoer om met een nat pak en flinke zwabberende bierbenen de kademuur te bedwingen. Eenmaal boven aangekomen, gaven wij een aantal minuten de hoest en overtollige grachtenvocht de vrije loop. Daarna werd het stil. De grachtenpanden achter ons bleven opmerkelijk donker, voor ons dreef de gele Hummer met een zichtbaar groot gat in het dak. De regen werd geleidelijk minder en de dampen van onze natte en stinkende kleding stegen op. Na enkele minuten verbrak mijn vriend de stilte. Hij wendde zijn gezicht van in de Amstel ronddrijvende Hummer af, en keek vervolgens met een pijnlijke gelaatsuitdrukking onze kant op, en sprak de woorden: “ik drink voortaan alleen nog maar Grolsch!”

(teksten en foto's zijn copyright www.alcomobilisme.nl / KOOP&CO)